پرنده های نیاز : شعر و خوانش حسن اسدی ،شبدیز

پرنده های نیاز


ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻮﺍﯼ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺯ ﮔﺮﯾﻪ، ﺑﺎﺭﺍﻧﯽﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺱ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽﺳﺖ

ﺯ ﮔﺮﻣﺠﻮﺷﯽ ﻭ ﺩﻣﺴﺮﺩﯼ ﺗﻮ ﺣﯿﺮﺍﻧﻢ !
ﺗﻨﺖ ﺑﻬﺎﺭﮔﻞ ﺍﻓﺸﺎﻥ،ﺩﻟﺖ، ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﯽﺳﺖ

ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﮔﺘﺎﺏ ﺳﮑﻮﺕ
ﻫﺮﺍﺳﻨﺎﮎ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺭﻃﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽ ﺳﺖ

ﺗﻮﺩﺭﻫﻮﺍﯼ ﻗﻔﺲ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺮﯾﺪﻥ، ﭼﻘﺪﺭ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺳﺖ

ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﭘﺎﮎ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﺳﭙﯿﺪﯼ ﺩﺳﺘﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽﺳﺖ

ﭘﺮﻧﺪﻩﻫﺎﯼ ﻧﯿﺎﺯﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻗﻔﺲﺍﻧﺪ !
ﺑﻬﺎﺭ ﮐﻮﺩﮐﯽﺍﻡ ﺯﯾﺮ ﺑﺮﻑ، ﺯﻧﺪﺍﻧﯽﺳﺖ !

ﺧﯿﺎﻝ ﻭﺻﻞ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﭘﺰﻡ ﺩﺭ ﺳﺮ
ﺗﻨﻮﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺁﺗﺶﺍﻓﺸﺎﻧﯽﺳﺖ !

ﺍﮔﺮ ﺩﻟﻢ ﺯ ﻟﻬﯿﺐ ﺟﻨﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺳﻮﺯﺩ
ﺭﻫﯿﻦ ﻣﻨﺖ ﺷﺒﮕﺮﯾﻪﻫﺎﯼ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽﺳﺖ

ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺯ ‏« ﺷﺒﺪﯾﺰ ‏» ﮔﺮﺩﺵ ﭼﺸﻤﺖ
که اوج دلبری اش .درﺷﺮﺍﺑﮕﺮﺩﺍﻧﯽﺳﺖ !

ﺧﺪﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﮕﺎﻫﺖ،ﻣﺮﺍﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ !
ﮐﻪ ﺩﻟﻔﺮﯾﺐ ﺗﺮﺍﺯﺁﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺳﺖ


غزل: حسن اسدی"شبدیز