یلدایی : شعر و خوانش حسن اسدی ، شبدیز

ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻛﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﺮﻣﺎﺯﺩﻩﯼ ﺷﻬﺮﻡ ‏( ﺳﺮﺍﺏ ‏) ﺍﺯ ﻧﻔﺲ
ﻭَﻫﻢﺍﻧﮕﻴﺰ ﻳﻠﺪﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺧﻠﺴﻪﺍﻱ ﺳﺮﻛﺶ، ﺧﻴﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺁﻓﺎﻕ ﺑﻴﻜﺮﺍﻧﻪﯼ ﺷﻌﺮ، ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻲﺩﻫﺪ ....... ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ
ﻭﺣﺸﺖﺑﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺳﺘﺎﻳﺸﻲ ﺑُﻬﺖﺁﻣﻴﺰ ﻭﺍﻣﻲﺩﺍﺭﺩ؛ ﺍﻣﺎ
ﻏﻢِﺍﺟﺎﻗﻬﺎﻱ ﺧﺎﻣﻮﺵ، ﺁﺗﺸﻢ ﻣﻲﺯﻧﺪ .
ﻳﻠﺪﺍﻳﻲ

ﺷﺐ ﻛﻪ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﻛﻮﻛﺐ ﺍﺯ ﮔﻠﻮ ﺁﻭﻳﺨﺘﻪ
ﺧﻮﻥِ ﺻﺪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﺭﻳﺨﺘﻪ !

ﺑﺮﻑﻃﺎﻗﺖﺳﻮﺯ ﭘﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻴﺴﻮﻱ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﺤﺎﺏ ﺗﯿﺮﻩﯼ ﺁﻩ ﯾﺘﯿﻤﺎﻥ، ﺑﻴﺨﺘﻪ !!

ﺁﻩ ! ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻳﻠﺪﺍ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ‏« ﻟﯿﻼ ‏» ﯼ ﺷﺒﮕﻴﺴﻮﻱ ﻣﻦ
ﺷﻮﺭ ﺷﯿﺮﯾﻦﮐﺎﻣﯽﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ !

ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻪﻛﺎﺑﻮﺱ ﺑﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪﯼ ﺩَﻣﺴﺮﺩﻱﺍﺵ
ﻧُﻪ ﻓﻠﮏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻮﺷﺨﻮﺍﺏ، ﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ !!

ﺍﻱ ﻧﮕﺎﻩ ﮔﺮﻣﺘﺎﺏِ ﻋﺸﻖ ! ﯾﮑﺪﻡ ﺧﻨﺪﻩﺯﻥ
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻟﺐﻫﺎﻱِ ﺳﺮﺩِﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﮕﺮﻳﺨﺘﻪ !

ﭘﺮﺩﻩﭘﺮﺩﻩ ﺗﯿﺮﮔﯽ ﺭﺍ ﭘﺎﺭﻩﻛﻦ ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮﯼ
ﭘﺎﺭﻩﮐﻦ ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮﯼ ﻛﺰ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﻭﻳﺨﺘﻪ !


حسن اسدی"شبدیز


برای ارسال نظر وارد حساب کاربری خود شوید.

x