گونه هاي گياهي: گیاه گز

1,228
19 مهر 1394

گیاه « گز » از درختجچه های مناطق بیابانی و شور می باشد . این گیاه اغلب در بستر آبراهه ها و رودخانه های شور و قلیایی نواحی خشک رویش دارد .گز ، گیاهی است مقاوم به خشکی و سازگار با شرایط سخت بیابان ، دارای گلهایی قرمز رنگ که در فصل بهار و پاییز در انتهای انشعابات و ساقه ها مشاهده می شود. اراضی شوری که خاک مرطوب داشته و یا تحت تاثیر جریانات فصلی رودخانه ها و آبراهه ها قرار دارند ، از جمله رویشگاههای درختچه گز محسوب می شود. این گیاه در انواع خاکها با بافت شنی – رسی ، سنگریزه دار و دشتهای سیلابی با خاکهای رسوبی عمیق یا نیمه عمیق دیده می شود . دامنه ارتفاع رویشگاه بین ٨٠٠ تا ١٢٠٠ متر از سطح دریا است . این درختچه در رویشگاههای طبیعی همراه با سایر گونه های شور پسند مانند اشنان ، آنابازیس و علف شور اجتماعات طبیعی را بوجود می آورد . گز بواسطه ایجاد تپه های نبکای در اطراف خود ، نقش بسیار مهمی در حفاظت خاک نواحی شور بیابانی برعهده دارد . انشعابات فرعی و متراکم ساقه ها ، شکل کروی کپه ای به این درختچه می بخشد . گز علاوه بر قلمه از طریق جدا کردن پاجوش نیز قابل تکثیر است. گیاه گز به شکل درخت یا درختچه است که برگهای آن کوچک سوزنی شکل و پولک مانند است . این گیاه بیشتر در جاهای خشک ، کنار آبهای شور ، در زمین های شوره زار و کنار رودخانه…


برای ارسال نظر وارد حساب کاربری خود شوید.

x